1

2

3

4

5

 

Jak leczyć zapalenie krtani?

Pojawiająca się zwłaszcza latem chrypka, pieczenie i suchość w gardle, a w dalszej konsekwencji także katar, kaszel oraz stan podgorączkowy, to znak, że dopadło nas zapalenie krtani. Osoby w sposób szczególny obeznane z tym tematem doskonale znają cały pakiet domowych sposobów i leków dostępnych bez recepty, które są skuteczne leczeniu tej przypadłości. Bardzo ważne jest to, aby pomieszczenie, w którym przebywamy było stale wietrzone, a powietrze w nim odpowiednio nawilżone. Pomocne będą w tym okresie wszelkie nawilżacze powietrza, względnie nawet miski z parującą wodą. Niezwykle korzystnie w przypadku pierwszych objawów zapalenia krtani wpływają także inhalacje oraz leki nawilżające błonę śluzową krtani i gardła. Jeśli jednak objawy zaostrzają się lub też sprawa dotyczy małego dziecka powinniśmy koniecznie udać się do lekarza. W przypadku tych najmłodszych zapalenie krtani jest stanem szczególnie groźnym grozi bowiem dusznością, bezdechem i stanem zagrażającym życiu małego pacjenta. Z tego powodu poza wymienionymi wyżej metodami konieczne jest wprowadzanie leczenie farmakologicznego. Bardzo dobre efekty w leczeniu zapalenia krtani przynoszą właśnie leki podawane w formie inhalacji. W ten sposób można podać dziecku nawet antybiotyki czy środki ułatwiające upłynnianie i odkrztuszanie wydzieliny. Zazwyczaj, aby przygotować inhalację, podajemy kilka kropli leku do roztworu soli fizjologicznej. Ręczne inhalatory są wskazane raczej w przypadku nieco starszych pacjentów.

Objawy zapalenia krtani

Zapalenie krtani to stosunkowa częsta przypadłość, z którą co jakiś czas zmaga się niemal każdy z nas. Bardzo często to my sami jesteśmy powodem wystąpienia infekcji. Zapominamy bowiem o tym, że nasza krtań nie lubi zbytnio dużych zmian temperatur. Jeśli zaś jemy lody w bardzo upalne dni, pijemy mrożone napoje lub też ustawiamy klimatyzację na bardzo niski poziom to praktycznie gwarantujemy sobie zapalenie krtani. Co prawda za zapalenie krtani mogą także powodować wirusy, alergeny, zanieczyszczenia oraz nadwyrężenie strun głosowych, to jednak w większości przypadków winna jest właśnie nasza niefrasobliwość. Zazwyczaj infekcja rozwija się dosyć niefrasobliwie. Pierwsze jej symptomy to zazwyczaj lekkie pieczenie gardła, suchość w gardle, drapanie oraz niewielki stan podgorączkowy. W dalszej kolejności dochodzą do tego zazwyczaj katar oraz suchy, męczący kaszel. Konsekwencją wcześniejszych objawów jest obrzmienie strun głosowych, co z kolei objawia się zmianą głosu, chrypką, w niektórych przypadkach nawet bezgłosem. O ile wcześniejsze objawy zdarza nam się bagatelizować, to ten ostatni zazwyczaj zmusza nas do wizyty u lekarza. Nieco inaczej sprawa przedstawia się w przypadku dzieci. Tutaj w zasadzie nie ma co czekać na rozwój wypadków. Zapalenie krtani jest bowiem w przypadku dzieci znacznie groźniejsze. Wynika to między innymi z tego, że ich drogi oddechowe są znacznie węższe niż drogi oddechowe osoby dorosłej. W związku z tym niewielki nawet obrzęk może powodować napady duszności oraz problemy z oddychaniem. Taki stan zagraża więc życiu dziecka.

Zróżnicowane przyczyny zapalenia krtani

Zapalnie krtani to jedna z popularniejszych dolegliwości. Co ciekawe bynajmniej nie zapadamy na nią tylko i wyłącznie w okresie wzmożonej zachorowalności na przeziębienia i grypę. Wiele przypadków zapalenia krtani występuje wówczas, kiedy za oknem przepiękna słoneczna pogodna. Słońce, upał, wysoka temperatura to czynniki, które niejako prowokują nas do tego, aby nieco schłodzić swój organizm. Z tego powodu sięgamy po zimne napoje, lody, ustawiamy klimatyzację na maksimum chłodzenia. Nasza krtań przeżywa wówczas szok. Te gwałtowne zmiany temperatury z pewnością nie wyjdą jej na dobre. Można to bardzo często zaobserwować w szybkim czasie. Organizm sygnalizuje rozwój stanu zapalnego. Mowa tu między innymi o chrypce, uczuciu drapania w gardle itp. W wielu przypadkach sami jesteśmy winni infekcji. Jednak niekoniecznie wina musi leżeć po naszej stronie. Zapalenie krtani może bowiem mieć również etiologię wirusową lub alergiczną. W tym drugim przypadku wszystkiemu winne alergeny, które podrażniają błonę śluzową gardła. Naszej krtani nie służy również bardzo często przebywanie w określonych warunkach zewnętrznych. Nie lubi ona przykładowo pomieszczeń o suchym, zakurzonym powietrzu. Zapalenie krtani, chrypka bardzo często są również czymś w rodzaju choroby zawodowej. Jest bowiem efektem nadwyrężenia aparatu głosowego. Dotyczy to przede wszystkim osób, które na co dzień pracują głosem. Mowa tu przede wszystkim o nauczycielach, przedszkolankach, aktorach czy nawet telemarketerach.

Co może spowodować zapalenie krtani?

Zapalenie krtani to dosyć częste schorzenie, które dopada nas szczególnie latem? Dlaczego właśnie latem? Przecież to wydawałoby się zimą jesteśmy w większym stopniu narażeni na różnego typu przeziębienia i inne infekcje tak jest w istocie i wydajemy się doskonale zdawać sobie z tego sprawę. Z tego powodu zimą stawiamy wyżej kołnierze, nosimy szaliki i czapki, łykamy preparaty wspomagające odporność. Latem wydaje nam się, że nic nam nie grozi. Z tego powodu z jednej strony nie podejmujemy odpowiedniej profilaktyki. Co więcej zapominamy o podstawowych środkach ostrożności. Kiedy powietrze jest bardzo rozgrzane zdajemy się nie myśleć o niczym innym, jak tylko o tym, aby się schłodzić. Z tego powodu pijemy zimne napoje, jemy lody itp. Może i zachowanie takie przynosi chwilową ulgę. Jednak nasza krtań zdecydowanie go nie lubi. Różnica temperatur może się bowiem okazać zabójcza i bardzo szybko wywołać stan zapalny. Bardzo często jesteśmy sobie sami winni, a nasza niefrasobliwość może nas sporo kosztować i sprawić, że będziemy się przez pewien czas zmagać się z bólem, chrypką i uporczywym kaszlem. Jednak to nie jedyna przyczyna zapalenia krtani. Może ona bowiem mieć również podłoże wirusowe. Zapalenie krtani mogą wywoływać również unoszące się w powietrzu alergeny. W niektórych wypadkach jest zaś ono wynikiem nadwyrężenia strun głowowych. Ta ostania dotyczy zwłaszcza osób wykonujących określone zawody(nauczyciel, aktor).

Profilaktyka zespołu jelita drażliwego

Mimo tego, że zespół jelita drażliwego jest przypadłością, z którą nasza medycyna zmaga się już od dłuższego czasu, to jednak jej rozpoznanie i leczenie są wciąż jeszcze bardzo trudne. Wynika to w dużej mierze z dużej różnorodności i niejednoznaczności jej objawów, jak również z faktu, że wciąż jeszcze nie jest znana pierwotna przyczyna tej choroby. Z tego też powodu trudno jest tutaj mówić o działaniach profilaktycznych i ustalić w jaki sposób można by te chorobie zapobiegać. Co nie oznacza, oczywiście, że jesteśmy całkowicie bezradni. Bardzo ważną rolę odgrywają tutaj sami pacjenci. Kto zna bowiem nasz organizm lepiej niż my sami. Z tego powodu warto jest prowadzić specjalne dzienniczki, w których zapisujemy co jedliśmy i piliśmy danego dnia, względnie również to co nas w trakcie tego dnia szczególnie absorbowało. Dzięki temu będziemy w stanie ocenić po jakich posiłkach czy napojach objawy się zaostrzają lub też jakie wydarzenia dnia codziennego mogły wpłynąć na wystąpienie takich, a nie innych objawów. Po pewnym czasie będzie nam łatwo odkryć pewne zależności regularności. W momencie kiedy objawy zaostrzają się konieczna jest jednak wizyta u lekarza, który zaproponuje nam odpowiednie leczenie objawowe (a więc leki stosowane w przypadku zaparć, biegunek, leki rozkurczowe, przeciwbólowe, a niekiedy również leki przeciwdepresyjne). Warto także pamiętać o tym, że pomimo tego, że zespół jelita drażliwego zdaje się być momentami uciążliwy i ma tendencję do nawracania, to jednak w większości przypadków choroba ma raczej łagodny charakter.

Leczenie zespołu jelita drażliwego

Zespół jelita drażliwego to dosyć powszechny problem. Przyjmuje się, że zdecydowaną większość cierpiących na to schorzenie pacjentów stanowią kobiety. To one najczęściej zgłaszają się do lekarza z takimi dolegliwości jak bóle w jamie brzusznej, zaburzenie cyklu wypróżnień (mogą to być zarówno nawracające biegunki, jak też zaparcia, a nawet obydwa te objawy występujące na przemian). Do tego dochodzą często różnego typu objawy towarzyszą takie jak wzdęcia, zbieranie się gazów, odbijanie się treścią pokarmową, zgaga, nudności, a niekiedy również wymioty. Objawy są jednak na tyle niejednoznaczne i charakterystyczne dla tak dużej grupy chorób, że zanim lekarz podejmie się właściwego leczenia zespołu jelita drażliwego musi przeprowadzić właściwą diagnostykę. Diagnostyka ta polega przede wszystkim na wykluczeniu innych podobnie objawiających się chorób takich jak np. zapalenie jelit, celiakia, cukrzyca, nadczynność tarczycy, choroby nowotworowe jelit. Konieczne jest więc między innymi wykonanie badania ogólnego moczu, morfologii, badania oceniającego poziom cukru we krwi i poziom TSH, badania na obecność krwi utajonej w kale, badania ultrasonograficznego, a często również tomografii jamy brzusznej. Jeśli wszelkie badania wykluczą występowanie innych chorób, a objawy się utrzymują (trwają dłużej niż trzy miesiące) można przystąpić do leczenia zespołu jelita drażliwego. Jest to leczenie polegające głównie na łagodzeniu objawów i uzależnione jest od odmiany przypadłości. Jeśli mamy do czynienia z odmianą biegunkową, to stosuje się głównie leki mające zadanie hamować biegunkę. Jeśli problem stanowią zaparcia stosuje się laktulozę lub otręby. Ponadto bardzo często przepisuje się również pacjentom leki przeciwdepresyjne, jak też leki łagodzące dolegliwości bólowe.

Diagnostyka zespołu jelita drażliwego

Zespół jelita drażliwego to dosyć częsta przypadłość. Szacuje się, że boryka się z nią blisko 30% naszej populacji. Zdecydowana większość w tej grupie o kobiety. Mimo tego, że choroba ta jest tak powszechna i posiada już dosyć długą historię to jednak jej diagnostyka i leczenie są wciąż jeszcze bardzo trudne. Wynika to w dużej mierze z faktu, że objawy z jakimi pacjenci zgłaszają się do lekarza są bardzo niejednoznaczne i mogą być wynikiem wielu innych infekcji czy zaburzeń pracy układu pokarmowego. Pacjenci skarżą się przede wszystkim na bóle brzucha, nasilające się zwłaszcza po posiłkach, bądź też po przebudzeniu, zaparcia lub biegunki, niestrawności, wzdęcia, zgagę, wymioty itp. W badaniu palpacyjnym pacjenci nie zgłaszają zazwyczaj żadnych dolegliwości bólowych. Jeśli już ból występuje, to zazwyczaj jest on zlokalizowany w obrębie esicy. Zgodnie obecnymi normami o zespole jelita drażliwego możemy mówić wówczas, kiedy pacjent odczuwa ból lub dyskomfort utrzymujący się przez co najmniej trzy dni w miesiącu. Przypadłość ta musi mieć także charakter przewlekły, a mianowicie trwać dłużej niż trzy miesiące. Ponadto powinny mu towarzyszyć takie objawy jak – początkowo zmiana częstotliwości wypróżnień (zazwyczaj zmniejszenie ilości), ustępowanie dolegliwości bólowych po wypróżnieniu. Często możemy także zaobserwować istotną zmianę wyglądu stolca. Ważne jest także wykluczenie innych chorób. Z tego powodu pacjent powinien zrobić koniecznie badania, takie jak między innymi morfologia krwi, badanie ogólne moczu, badanie na obecność krwi utajonej w kale, usg jamy brzusznej itp.

Czy to na pewno zespół jelita drażliwego?

Zespół jelita drażliwego to choroba o charakterze przewlekłym, wiążąca się z zaburzeniami przewodu pokarmowego. Zarówno jej przyczyny jak i objawy są bardzo zróżnicowane i typowe dla różnych przypadłości. Z tego też powodu diagnostyka zespołu jelita drażliwego jest bardzo utrudniona. Najczęstsze objawy zespołu jelita drażliwego to przede wszystkim silny ból brzucha (zazwyczaj o charakterze skurczowym), szczególnie dokuczliwy rano lub też po spożytym posiłku. Kolejne objawy to w zależności od odmiany zespołu jelita drażliwego biegunki bądź zaparcia bądź też obydwa te objawy występujące naprzemiennie. Oprócz tego pacjent może skarżyć się również na wzdęcia, rozpierające jelita gazy, odbijanie, nudności, wymianę i zgagę. Jeśli chodzi o badanie palpacyjne to niezwykle trudno za jego pomocą potwierdzić bądź wykluczyć zespół jelita drażliwego. Większość pacjentów nie odczuwa bowiem podczas badania żadnych dolegliwości bólowych. Jeśli ból jest odczuwany w trakcie badania, to zazwyczaj jest on zlokalizowany w obrębie esicy. W związku z taką mnogością i różnorodnością objawów bardzo trudno jest postawić jednoznaczną diagnozę. Tym bardziej, że objawy te są charakterystyczne dla wielu innych schorzeń. W związku z tym zespół jelita drażliwego można między innymi pomylić z celiakią, chorobami metabolicznymi typu cukrzyca lub nadczynność tarczycy, swoistym lub nieswoistym zapalaniem jelit, a nawet z chorobami nowotworowymi jelit.

Objawy zespołu jelita drażliwego

Zespół jelita drażliwego to choroba, której objawy i przebieg mogą się w przypadku każdego pacjenta nieco różnić. W związku z tym możemy wyróżnić różne jej odmiany. Najczęściej mamy do czynienia z odmianą biegunkową, odmianą, w której przeważają zaparcia, jak również odmianę mieszaną, w które naprzemiennie występuje jeden i drugi objaw. Do najczęstszych symptomów zespołu jelita drażliwego należy ból brzucha. Zazwyczaj jest on szczególnie dotkliwy rano lub też tuż po spożytym posiłku. Z kolei ustępuje on zazwyczaj po oddaniu stolca, ewentualnie uwolnieniu się gazów. Ból ten może mieć momentami bardzo silny, skurczowy charakter. Jeśli zaś chodzi o jego lokalizację, to jest to kwestia indywidualna. Jednak w większości wypadków jest on odczuwalny w lewej, dolnej części brzucha. Inne objawy to niestrawność, wzdęcia i gazy, częste odbijanie się treścią pokarmową, zgaga niekiedy też nudności i wymioty. Jednak jak już zostało wspomniane najczęstsze objawy zespołu jelita drażliwego to biegunki oraz zaparcia. W przypadku tych pierwszych biegunki mogą mieć płynną lub półpłynną konsystencję, a oddawaniu stolca towarzyszą zaś częste i bolesne skurcze. Raczej nie ma jednak mowy o zwiększeniu objętości stolca czy też bardzo dużej licznie wypróżnień. Z kolei w przypadku chorych uskarżających się na zaparcia jest problem z oddaniem stolca. Towarzyszą mu dolegliwości bólowe, stolec jest zazwyczaj suchy, twardy i zbity. W wielu przypadkach przypomina on tzw. kozie bobki.

Przyczyny zespołu jelita drażliwego

Zespół jelita drażliwego to choroba, z którą zmaga się spora część naszej populacji. Mimo tego, że choroba ta posiada dosyć długą już historie, to wciąż jeszcze nie jest do końca określona i trudniej jest jednoznacznie wskazać jej przyczynę. Dawniej była ona nazywana nerwicą jelit. Jej przyczyn tak naprawdę może być wiele. W większości przypadków jest ona spowodowana rozrostem flory bakteryjnej. Jednak to nie jedyna przyczyna. Bardzo często można zaobserwować, że objawy zespołu jelita drażliwego nasilają się w przypadku gorszej kondycji fizycznej pacjenta. Często towarzyszy ona przykładowo stanom depresyjnym. Kolejną przyczyną mogą być niejako fizyczne zaburzenia pracy jelit. Szczególnie ich funkcji motorycznej i wydzielniczej. Do zaostrzenia objawów choroby mogą również przyczynić się określone leki lub pokarmy. Sprzyja temu zwłaszcza dieta ubogo resztkowa. Często zespół jelita drażliwego jest również dalszą konsekwencją przebycia jakiejś infekcji. Mowa tutaj przykładowo o czerwonce. Jak już zostało wspomniane choroba ta posiada dosyć długą historię. Wciąż jest jednak jeszcze nie do końca zdefiniowana. Cały czas trudno określić jaka jest rola mózgu w przypadku tej przypadłości. W związku z tym, że przyczyny są nie do końca zbadane i bardzo zróżnicowane trudno jest także zapobiegać zespołowi jelita drażliwego, jak również go leczyć. Stosuje się tutaj przede wszystkim leczenie łagodzące objawy.