1

2

3

4

5

 

Jak przygotować się do gastroskopii?

Gastroskopia to bardzo ważne badanie, mające duże znaczenie w diagnostyce i leczeniu chorób górnego odcinka przewodu pokarmowego. Dotyczy to w szczególności przełyku, żołądka oraz dwunastnicy. Badanie to może mieć charakter typowy diagnostyczny. Pozwala ono zaobserwować stan śluzówki wymienionych narządów, występujące w ich obrębie ewentualne stany zapalne i nadżerki, obecność polipów bądź ewentualne nieprawidłowości budowy. Powala także na pobranie wycinków do dalszego badania histopatologicznego. W trakcie badania mogą także zostać przeprowadzone drobne zabiegi, jak np. usunięcie ciała obcego z przełyku czy usunięcie polipów. Badanie to nie jest specjalnie skomplikowane. Można je wykonać zarówno w szpitalu, jak i w przychodni. Przed badaniem konieczne jest wykonanie badania fizykalnego, ewentualnych badań laboratoryjnych typu morfologia, krzepnięcie krwi. Bardzo ważne znaczenie ma także wywiad lekarski. Lekarz pyta między innymi o to, czy nie jesteśmy uczuleni na żadne leki czy środki znieczulające. W tygodniu poprzedzającym badanie nie powinno się przyjmować leków, zawierających aspirynę oraz leków rozrzedzających krew. Pozostałe przygotowania nie wymagają jakiegoś większego zachodu. W dniu badania nie powinno po prostu się jeść pokarmów stałych co najmniej na 6 godzin przed badaniem. Kolacja zjedzona poprzedniego dnia powinna być zaś raczej lekka. Cztery godziny przed wykonaniem gastroskopii nie powinno się zaś pić.

Kiedy wykonuje się badanie gastroskopowe?

Gastroskopia to jedno z badań o charakterze diagnostyczno-terapeutycznym, dotyczące górnego odcinka przewodu pokarmowego. Badanie to polega na tym, że przez jamę ustną i przełyk do przewodu do żołądka wprowadzany jest endoskop zakończony kamerą. Podczas tego badanie możliwa jest więc obserwacja śluzówki przewodu pokarmowego, w tym żołądka, ewentualne pobranie wycinków, jeśli zajdzie taka konieczność, a nawet wykonanie pewnych drobnych zabiegów. Można podczas jego przebiegu usunąć polipy lub też wykonać poszerzenia przełyku. W niektórych przypadkach (dotyczy to głównie dzieci) zabieg gastroskopii jest również wykonywany w celu usunięcia ciała obcego z przełyku. Badanie to służy przede wszystkim do diagnostyki przełyku, żołądka oraz dwunastnicy. Wskazania do wykonania tego badania to przede wszystkim dolegliwości występujące w obrębie tych trzech stref. Mowa tu więc między innymi o niezdiagnozowanym krwawieniu przełyku, przewlekłych wymiotach, zaburzeniach połykania, bądź też połknięciu jakiejś żrącej substancji. Mogą to być także przewlekłe bóle zarówno w okolicach mostka jak i jamy brzusznej, krwawienie z przewodu pokarmowego, znaczna utrata masy ciała pomimo tego, że pacjent właściwie się odżywia. (Ten ostatni z powodów jest między innymi przyczyną do tego, aby wykonywać gastroskopię u dzieci). Badania to ma bardzo ważne znacznie dla leczenia wielu poważnych schorzeń, które nieleczone mogą przykładowo prowadzić do choroby nowotworowej.

Kolonoskopia jako badanie profilaktyczne nowotworu jelita

Kolonoskopia to badanie, przed którym pacjenci mocno się bronią i bardzo często zwlekają z decyzją o jego wykonaniu. Tymczasem należy uczciwie przyznać, że nie ma lepszego badania diagnostycznego i to właśnie kolonoskopia odgrywa niezwykle pozytywne znacznie w profilaktyce jelita grubego. Osoby, które koniecznie powinny wykonać tego typu badania, to osoby pomiędzy 50, a 65 rokiem życia zarówno kobiety jak i mężczyźni. Nieco inaczej sprawa wygląda w przypadku osób obciążonych genetycznie. Tutaj granica ta nieco się przesuwa. Przyjmuje się bowiem, że w przypadku osoby, w której rodzinie obserwowano przypadki nowotworu jelita grubego wykonanie pierwszego badania powinno mieć miejsce już po ukończenie 40 roku życia. Pacjenci obawiają się tego typu badania z dwóch powodów. Z jednej strony boją się samego badania, które niestety należy do dosyć bolesnych. Z drugiej zaś strony boją się diagnozy. Jednak w świetle tego, co zostało powiedziane należy sobie uświadomić, że im wcześniej wykonamy tego typu badanie tym lepiej. Badanie z zależności do polityki szpitala lub kliniki wykonuje się pod narkozą lub też ze znieczuleniem miejscowym. Pacjent do badania musi być ułożony na boku. Do najboleśniejszych elementów badania należy przesuwanie się endoskopu przez naturalne zgięcia jelita. Jeśli w trackie badania okaże się, że pacjent ma polipy to zazwyczaj są one usuwane od razu podczas zabieg. To bardzo ważne dla profilaktyki nowotworowej.

Jak przygotować się do kolonoskopii?

Kolonoskopia to jedno z podstawowych badań służących do diagnostyki ewentualnych chorób jelita grubego. Polega ona na wprowadzeniu do jelita grubego za pośrednictwem odbytu giętkiego endoskopu. Pozwoli ono ocenić błonę śluzową jelita oraz występujące w nim ewentualne zmiany. Między innymi mogą to być polipy, które nieleczone mogą wręcz prowadzić do choroby nowotworowej. Badanie to jak stosunkowo łatwo się domyślić nie należy raczej do najprzyjemniejszych. Na szczęście w większości przypadków jest wykonywane pod narkozą. Badanie to wymaga skierowania lekarza prowadzącego, który wdroży odpowiednie leczenie i poinformuje nas, w jaki sposób przygotować się do badania. Bardzo często konieczne jest bowiem przeleczenie ewentualnych stanów zapalnych. Przed samym badaniem należy zaś zastosować odpowiednią dietę. Już na trzy dni przed zabiegiem należy unikać ciężkostrawnych potraw, owoców pestkowych, siemienia lnianego oraz maku. Nasza dieta powinna być w tym okresie raczej płynna składająca się głównie z napojów i zup. Dzień przed badaniem około godziny 15 należy przyjąć środek przeczyszczający. Od tego czasu nie wolno już jeść. Przez cały czas jednak należy dużo pić, najlepiej niegazowanej wody mineralnej. W przeciwnym wypadku istnieje bowiem ryzyko, że się odwodnimy. Na to, że jesteśmy właściwie przygotowani do badania wskazuje płynna konsystencja wydalanej treści. Pozostałe elementy przygotowań zależą od konkretnego szpitala czy kliniki, w której będziemy mieli wykonany zabieg.

Na czym polega kolonoskopia?

Choroby układu pokarmowego to choroby, z którymi boryka się spora część z naszego społeczeństwa. Mogą one dotyczyć zarówno górnego, jak i dolnego odcinka układu pokarmowego. Od tego, w którym miejscu zlokalizowane są dolegliwości bólowe i jakie objawy najczęściej towarzyszą pacjentowi zależy to w jakim kierunku zostanie poprowadzona diagnostyka. Jeśli przykładowo pacjentowi dokuczają bóle brzucha, zaparcia lub biegunki lub też obydwa te objawy występujące naprzemiennie, a także inne niepojące objawy jak np. krwawienie z odbytu to najczęściej wykonuje się takie badania, jak usg jamy brzusznej, rektoskopię oraz kolonoskopię. Najbardziej szczegółowym i obrazowym badaniem jest kolonoskopia. Badanie to polega na tym, że do jelita grubego wprowadza się giętki wziernik, który pozwala na poddanie obserwacji błony śluzowej jelit. Jest to niezwykle ważne dla zdiagnozowania tego czy w obrębie jelit nie wytworzyły się żadne polipy. Nieleczone polipy mogą bowiem prowadzić do bardzo poważnych powikłań w tych ochrony nowotworowej jelita grubego. Kiedy mówimy o ewidentnych wskazaniach do wykonania tego typu badania? Mowa tu między innymi o ciągłym uczuciu parcia i częstych biegunkach, stanach, które mogłyby wskazywać na zagrożenie nowotworem, krwawieniu z odbytu o trudnej do zdefiniowania przyczynie. Tego typu badania powinny także profilaktycznie wykonywać osoby, u których w najbliższej rodzinie zaobserwowano przypadki nowotworu jelita grubego.

Jak uniknąć zapalenia zatok?

Zapalnie zatok to bardzo często przypadłość, na którą szczególnie narażeni jesteśmy zimą. Jest to jednak przypadłość, której jesteśmy w stanie uniknąć. Ważne jest jednak pewne zachowanie prewencyjne. Po pierwsze odpowiedni ubiór. Pamiętajmy o tym, że zatoki lubią ciepło. Z tego powodu powinniśmy zimą nosić czapkę. Najlepiej taką, która będzie bardzo szczelnie chroniła nasze uszy oraz czoło. Bardzo ważne jest także to, aby nie wychodzić z domu tuż po umyciu głowy. Również po wysuszeniu włosów suszarką powinniśmy odczekać jakiś czas zanim wyjdziemy na powietrze. Kolejna sprawa. Zatoki nie lubią również zbyt nagrzanego, zadymionego ani suchego powietrza. Z tego powodu powinniśmy unikać przebywania w palarniach i innych tego typu miejscach. Powietrze w pomieszczeniu powinno być zaś odpowiednio nawilżone. Możemy do tego użyć zarówno nawilżaczy, jak też mokrych ręczników czy po prostu rozwieszonego prania. Dzięki temu nie dopuścimy do przesuszenia śluzówki. Z tego samego powodu powinniśmy także bardzo dużo pić. Najlepiej, aby była to po prostu woda, ale nie zaszkodzi także napić się ciepłej herbaty ziołowej lub owocowej. Powinniśmy także pamiętać, że przeziębienia, infekcje wirusowe czy bakteryjne to nie jedyne przyczyny zapalenia zatok. W niektórych wypadkach zapalenie zatok jest bowiem konsekwencją nieleczonych zębów. Z tego też powodu powinniśmy dbać o swoje zęby i zapobiegać pojawianiu się próchnicy.

Zapalnie zatok, a leki mukolityczne

Zapalenie zatok nie zawsze kończy się na stole operacyjnym. Sporo infekcji zwłaszcza tych o podłożu wirusowym ma raczej łagodny przebieg i w dużej liczbie przypadków jesteśmy sobie w stanie samodzielnie z nimi poradzić. Główne objawy zapalenia zatok to przede wszystkim katar z gęstą, zalegającą wydzieliną (często ściekają po tylnej stronie gardła) oraz ból głowy. Niekiedy również stan podgorączkowy lub gorączka. Z tego powodu w leczeniu objawowym stosuje się głównie leki przeciwzapalne, przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. Ponadto stosuje się leki mukolityczne. Są to leki, które mają za zadanie rozrzedzić wydzielinę. Kiedy wydzielina staje się bardziej wodnista i płynna jest też łatwiejsza do usunięcia. Aby leki te właściwie zadziałały najlepiej je łączyć z lekami obkurczającymi śluzówkę nosa. Wtedy będzie możliwe wydmuchanie zalegającej wydzieliny. Jest jednak jedno ale. Powinniśmy pamiętać, aby tego typu leków nie stosować bez konsultacji lekarskiej dłużej niż tydzień. Dotyczy to w szczególności leków z pseudofedryną. Mają one bowiem tendencję do wysuszania śluzówki nosa. W rezultacie możemy bowiem doprowadzić do trwałego uszkodzenia śluzówki nosa. Z tego powodu warto zarejestrować się do laryngologa, który nie tylko oceni nasz aktualny stan, ale też potwierdzi czy mamy do czynienia z infekcją bakteryjna czy przypadkowo nie doszło już od nadkażenia bakteryjnego. W tym drugim przypadku konieczne może się okazać podanie antybiotyku.

Domowe sposoby na zapalenie zatok

Kiedy pojawiają się u nas pierwsze objawy charakterystyczne dla zapalenia zatok, o ile nie są one zbyt silne nie ma od razu konieczności, aby biec do laryngologa. Tym bardziej, że chcąc nie chcąc na wizytę u niego musimy niejednokrotnie nieco poczekać. Po drugie infekcja w wielu przypadkach ma podłoże wirusowe. W tym wypadku nie ma więc konieczności podawania antybiotyku. Na początek warto więc wykorzystać pakiet domowych sposobów na walkę z zatokami. W zasadzie nie ma w tym nic odkrywczego, jednak sporo pacjentów zdaje się o tym zapominać – pierwsza i najważniejsza zasada, to przede wszystkim systematyczne oczyszczenia nosa. Niezwykle ważny jest również sposobów jaki to robimy. Ważne jest to, aby wydmuchiwać wpierw jedną dziurkę, potem drugą a, nigdy obu jednocześnie. W przeciwnym wypadku zalegająca wydzielina może się bowiem przedostać do górnych dróg oddechowych. Bardzo ważne jest również to, aby powietrze w pomieszczeniu, w którym przebywamy było odpowiednio nawilżone. Możemy wspomóc się zarówno nowoczesnym nawilżaczem powietrza, jak też starymi sprawdzonymi sposobami, kamionkowym pojemnikiem, zawieszonym na kaloryferze lub rozwieszonymi ręcznikami. Pamiętajmy także o tym, że zapaleniu zatok zazwyczaj towarzyszy katar oraz silny obrzęk błony śluzowej. Z tego powodu będą pomocne inhalacje, jak i różne krople i spraye do nosa, obkurczające śluzówkę. Sporo z nich jest dostępnych bez recepty. Jeśli jednak objawy utrzymują się dłużej niż tydzień lub też nasilają się, to znak, że powinniśmy się udać do laryngologa.

Kto jest szczególnie narażony na zapalenie zatok?

Zapalenie zatok to infekcja, która może dotknąć praktycznie każdego z nas. W wielu przypadkach infekcja jest bowiem powodowana rozprzestrzeniającymi się wirusami. Chociaż jej sprawcą mogą być również bakterie, a nawet grzyby. Niemniej jednak można wyróżniać pewną grupę pacjentów, wśród której objawy zapalenia zatok pojawiają się nad wyraz często. Są to z jednej strony osoby z nieprawidłowo ukształtowaną jamą nosową np. krzywą przegrodą nosową, z drugiej zaś alergicy i osoby, cierpiące na chroniczny katar. Dlaczego tak właśnie się dzieje? Aby to zrozumieć po pierwsze musimy sobie odpowiedzieć na pytanie jaka jest budowa zatok. Zatoki i jama nosowa to praktycznie jedna przestrzeń. Są więc one do siebie ściśle zależne i prawidłowe działanie jednych przekłada się na właściwie funkcjonowaniu tych drugich. Zatoki to swego rodzaju kanały powietrzne. Ich rolą jest między innymi wpuszczanie tlenu, filtrowanie powietrza i nawilżanie go. Jeśli więc z jakiegoś powodu są one zablokowane, a to przez krzywą przegrodę nosową, a to przez obecne w nich polipy oczywiste jest to, że nie działają one tak jak trzeba. Powietrze ma utrudniony przepływ, a to sprzyja uczuciu zatkanego nos i rozwoju różnego typu stanów zapalnych i podrażnień. Z kolei alergia, tym bardziej taka z uporczywym katarem siennym sprawi, że śluzówka nosa jest mocno obrzęknięta, co z kolei prowadzi do zamknięcia ujść zatok. W związku z czym niemożliwa jest prawidłowa wentylacja.

Zapalenie zatok o podłożu grzybiczym

Kiedy mówmy o zapaleniu zatok najczęściej mamy do czynienia z infekcją o podłożu bakteryjnym lub wirusowym. Tymczasem musimy sobie zdawać sprawę z tego, że za zapalenie zatok mogą być odpowiedzialne również grzyby. Co prawda z infekcją grzybiczą mamy do czynienia nieco rzadziej, głównie w przypadku osób ze znacznie obniżoną odpornością. Nie oznacza to jednak, że się ona nie zdarza. Głównie dotyczy to osób, które przeszły kurację antybiotykową lub też leczenie sterydami. Tego typu infekcje zdarzają się również w przypadku osób chorych na choroby o charakterze przewlekłym np. choroby nowotworowe, które dodatkowo przeszły jeszcze naświetlanie lub chemioterapię, u chorych na cukrzycę i różnego typu choroby o charakterze autoimmunologicznym. Sprawcą zakażenia mogą być różne typy grzybów. Rozpoznanie zakażenia jest nieco utrudnione, ponieważ przebieg zapalenia zatok może być podobny od infekcji wirusowej lub bakteryjnej. Wstępna diagnozę pozwala potwierdzić badania rentgenowskie oraz bardziej szczegółowe badanie mikrobiologiczne i histopatologiczne, w którym stwierdza się szczątki grzybni. Choć infekcja może mieć charakter łagodny lub ostry, to jednak większość wypadków konieczna jest interwencja chirurgiczna. Konieczne jest bowiem usunięcie warstw grzybiczych oraz ewentualnych polipów. Poza tym stosuje się leki przeciwbólowe. Zazwyczaj są to preparaty doustne.